Wczytuję dane...
Autor, Redaktor: Maria Golinowska,
Waga produktu: 0.200 kg
Wysyłka od: 6.99 PLN

Wrocław 2013, wydanie 1, format 165 x 235, objętość 126 str., oprawa miękka

W książce przedstawiono analizę rozwoju rolnictwa ekologicznego w kontekście kierunków rozwoju współczesnego rolnictwa i rynku jego producentów. Podstawę analizy stanowią informacje wtórne pochodzące ze statystyk międzynarodowych, krajowych, danych I JHARS-u, wnioski wynikające z literatury przedmiotu oraz badań własnych. Praca dotyczy zasadniczo lat 2004-2010, lecz w wielu częściach, w uzasadnionych przypadkach, następuje odniesienie do lat 90. XX w. Materiał empiryczny opracowano następującymi metodami:
analizy ekonomicznej pionowej, poziomej i porównawczej,
analizy syntetycznej 1° B. Kopcia,
najmniejszych kwadratów do określania trendów.
Praca nawiązuje do interdyscyplinarnego dorobku naukowego z zakresu ekonomii środowiska, ekonomiki rolnictwa, marketingu, ekonomiki gospodarki żywnościowej. Rozważania teoretyczne przeprowadzono, opierając się na rozległej literaturze światowej i dokumentach organizacji międzynarodowych.

Niniejsze opracowanie składa się z sześciu rozdziałów. W pierwszym scharakteryzowano rozwój rolnictwa ekologicznego na świecie z podziałem na kontynenty; za pomocą takich wskaźników jak powierzchnia upraw ekologicznych, liczba producentów ekologicznych, struktura powierzchni ekologicznej (grunty orne, grunty obsiane, uprawy trwałe, trwałe użytki zielone). Przeanalizowano strukturę powierzchni ekologicznej i zachodzące tu zmiany w latach 2004-2010. Rozdział drugi dotyczy ustawodawstwa z zakresu rolnictwa ekologicznego w Unii Europejskiej, a zwłaszcza w Polsce. W trzecim rozdziale omówiono wsparcie rolnictwa ekologicznego. Najważniejszym instrumentem, dzięki któremu dochodzi do zastosowania przez rolników zasad rolnictwa ekologicznego, jest Program Rozwoju Obszarów Wiejskich [PROWj, który w drugiej osi programu rolno-środowiskowego udziela wsparcia producentom ekologicznym.

W Polsce na początku XXI w. zaczęto rozważać i opracowywać dwie strategie programów rolno-środowiskowych: zapewnienie wsparcia wszystkim rolnikom ekologicznym w okresie przestawiania (konwersji) oraz po otrzymaniu certyfikatu, a następnie zapewnienie znacznej różnicy w poziomie wsparcia gospodarstw prowadzonych metodami konwencjonalnymi i ekologicznymi.
 Wysokość płatności w krajach UE jest zróżnicowana w zależności od typów użytkowania gruntów i jest ona uzależniona od kondycji ekonomicznej, branży, kalkulacji kosztów, alokacji i ograniczeń budżetu. W gospodarstwach ekologicznych UE dopłaty do gruntów przyznawane są: gruntom ornym, trwałym użytkom zielonym, plantacjom trwałym i pozostałym (zioła, warzywa).
Wsparcie rolnictwa ekologicznego po 2004 r. w Polsce do chwili obecnej obejmuje dwa okresy programowania. Głównym źródłem finansowania sektora rolnego są środki budżetu europejskiego. Świadczenia w latach 2004-2011 ze środków PROW przyrastały o 135,52 tyś. euro, a wszystkie transfery o 408,19 tyś. euro. Dopłaty bezpośrednie, które obok PROW miały istotne znaczenie, przyrastały średnio o 294,86 tyś. euro. Zróżnicowanie wielkości dopłat do rolnictwa ekologicznego w Polsce jest duże i uzależnione od struktury ekologicznego użytkowania gruntów oraz powierzchni ekologicznej.
W piątym rozdziale omówiono znaczenie uwarunkowań zewnętrznych i wewnętrznych w sferze rolnictwa ekologicznego, zalety produktu finalnego, wymogi stawiane producentom odnośnie do certyfikacji, oznakowania produktów, rynek i kanały dystrybucji oraz procedury kontroli. W tym rozdziale przedstawiono rozmiary produkcji ekologicznej na świecie, w UE i Polsce w latach 2000-2010. Z zebranych danych wynika, że ś wiatowa liczba producentów w analizowanym okresie wzrosła ponad pięciokrotnie. Największa liczba producentów ekologicznych znajduje się w Afryce, Azji, Ameryce Łacińskiej i Europie, a krajami o największej liczbie producentów ekologicznych w 2010 r. były Indie, Uganda, Meksyk, Etiopia, Tanzania, Peru, Włochy i Hiszpania.

W szóstym rozdziale przeprowadzono analizę kierunków produkcji ekologicznej w Polsce. Kierunek produkcji jest elementem systemu gospodarczego, który określa wzajemne proporcje pomiędzy działem produkcji roślinnej i zwierzęcej oraz pozwala na określenie równowagi w organizacji gospodarstwa. Równowagę tę można określić w procesach produkcyjnych, w organizacji sił wytwórczych oraz między systemem gospodarczym a warunkami produkcji". Zasady rolnictwa ekologicznego to: przystosowanie obsady zwierząt do powierzchni UR, dobór gatunków i odmian roślin oraz zwierząt do warunków stanowiska, stosowanie materiału organicznego takiego jak obornik lub odpady organiczne, uwzględniając przy tym mierniki systemu gospodarczego. Gospodarstwa ekologiczne w Polsce nastawione są na produkcję roślinną z kierunkiem produkcji pastewnym. Z kierunkiem tym ściśle powiązane są chów i hodowla przeżuwaczy. W gospodarstwach ekologicznych obsada inwentarza żywego jest niska i zauważyć można niedostosowanie kierunków produkcji zwierzęcej i roślinnej, co w konsekwencji powoduje brak równowagi w zapewnianiu żyzności gleby.

WPROWADZENIE I. ROZWÓJ ROLNICTWA EKOLOGICZNEGO W ŚWIECIE II. USTAWODAWSTWO Z ZAKRESU ROLNICTWA EKOLOGICZNEGO 1. Historia prawodawstwa z zakresu rolnictwa ekologicznego 2. Prawodawstwo z zakresu rolnictwa ekologicznego w Polsce III. WSPARCIE ROLNICTWA EKOLOGICZNEGO 1. Rozporządzenie Rady EWG 2078/92 2. Rozporządzenie Rady (WE) 1257/99 3. Wsparcie po 2004 r 4. Wsparcie rolnictwa ekologicznego w Polsce IV. ROLNICTWO EKOLOGICZNE I ŻYWNOŚÄ† EKOLOGICZNA 1. Kontrola i certyfikacja w rolnictwie ekologicznym 2. Etykietowanie i oznakowanie żywności ekologicznej 3. Znaczenie rolnictwa ekologicznego 4. Kanały dystrybucji żywności ekologicznej 5. Rynek żywności ekologicznej V. PRODUCENCI ŻYWNOŚCI EKOLOGICZNEJ VI. KIERUNKI PRODUKCJI EKOLOGICZNEJ ZAKOŃCZENIE PIŚMIENNICTWO Akty prawne Strony internetowe

Książka

  • Autor: 

    Maria Golinowska

  • ISBN: 

    978-83-7717-132-5

Inne produkty z tej serii: